Ta strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

O perłach

Posted by admin 15.09.2014 0 Comment(s) O Perłach,

 

Hodowla małż jest pracochłonna, wymaga wiedzy i ogromnego doświadczenia. Jest mozolną, długotrwałą pracą ręczną, wykonywaną w nieprzyjaznych europejczykom warunkach. Każdy szczegół i kolejność wykonywanych czynności decyduje o sukcesie lub klęsce hodowli. Perłowy zarodek pochodzi z grubej muszli małż słodkowodnych z Chin lub Kaliforni, albo z Florydy w USA . Przy wytwarzaniu pereł 50% uzysk od liczby zaszczepionych „jąder” uważa się za sukces. „Jądro” perły jest żywą tkanką płaszcza z innego małża, połączoną z (najczęściej) okrągłym zarodkiem perłowym. Przedział jakościowy wytworzonych przez mięczaki pereł waha się od 10% wysokiej, 50% średniej, 40% niskiej jakości. 50% małż nie wytwarza pereł, gdy tylko uda im się usunąć z wnętrza muszli „jądro” lub przesunąć je wewnątrz w miejsce, które nie wymusza na mięczaku wykształcenia wokół niego powłoki aragonitowo-konchiolinowej.
Hodowle pereł osiągnęły mistrzostwo we współpracy z naturą, ale perły samorodne da się odróżnić od pereł hodowlanych szybko, bo przez
1 minutę naświetlania perły, przy użyciu promieni Roentgena pokazujących obraz właściwy dla sposobu wytworzenia. Perły są naturalnym produktem organicznym wytwarzanym przez perłopław (masę perłową) poprzez działanie mechanizmu ochronnego niektórych żywych mięczaków, przeważnie z rodzaju „Pteria”, głównie małż żyjących w raczej ciepłych wodach oceanów i mórz, a także ciepłych, słodkich wodach śródlądowych.
             Uważamy, że najlepsza klasyfikacja naturalnych pereł używanych przez jubilerów i złotników powinna być oparta o miejsce ich pochodzenia i takiego podziału się trzymając, rozróżniamy trzy rodzaje pereł naturalnych: 1. Perły słodkowodne (Chiny i japońskie jezioro Biwa), 2. perły mórz południowych - 7/8 światowej produkcji pereł słonowodnych odbywa się w krajach otaczających Zatokę Perską (Arabia Saudyjska, Iran, Wyspa Bahrain, Oman, zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt), a 1/8 pochodzi z Australii, Filipin, Birmy, Indonezji, Fidżi, Tahiti oraz Polinezji, Meksyku, Panamy, USA (z Florydy i Kaliforni), 3. perły Akoya (morza, zatoki i połączone jeziora otaczające Japonię, ale wytwarzane również w Chinach).                          
                   Proces powstawania perły w dawnych czasach wszczynany był przez twarde ciało obce, zazwyczaj ziarnko piasku, które dostawało się do wnętrza perłopławu i nie mogło być przez niego usunięte. W takich przypadkach przez lata koncentrycznie otaczały go warstwy (aragonitowo-konchiolinowe) masy perłowej, by często ostra powierzchnia nie drażniła delikatnych tkanek organizmu żywego mięczaka (małży). Budowa perły bardzo przypomina wnętrze barwnych muszli niektórych małż i ślimaków. Masa perłowa jest polimorficzną odmianą węglanu wapnia i nazywa się Aragonitem, którego skład jest całkowicie organiczny - Aragonit 82 ÷ 86% oraz 10 ÷ 14% konchioliny (białko) i ok. 2% wody (wzór chemiczny CaCO3). Morfologiczne zbadanie pereł wykazało strukturę mikrokrystaliczną rombową, przy gęstości 2,60 ÷ 2,85 g/cm³, brak łupliwości i nierówny przełam, twardość w 10-cio stopniowej skali Mohsa = 3,0 ÷ 4,5. Badania fizyczne wykazały jednak niezwykłą jak dla ich twardości trwałość, są bardzo mocne, na co pewnie ma wpływ rombowa struktura mikrokrysytaliczna. 
Połysk i barwa, a dokładniej blask połyskującej gry barw, to cechy które obudziły w ludziach zainteresowanie i miłość do pereł, czyniąc je obiektem pożądania i zakwalifikowały do precjozów. Intensywność połysku pereł jest ściśle uzależniona od temperatury wody, w której żyją perłopławy małż i ślimaków. Zbiory pereł dokonywane w wodzie o niższej temperaturze gwarantują intensywność połysku.
Hodowle pereł w wodach ciepłych dają perłom rozpoznawalny matowy połysk, a w wodach zimnych osiąga się peły błyszczące tak intensywnie, że można w nich ujrzeć swoje lustrzane niemalże odbicie. Perły występują w wielu niełatwych do określenia barwach, od najrzadziej spotykanej bieli, poprzez białoróżową, różową, kremowa, żółtą, szarą, ciemnoszarą, czarną z refleksami (zielonym, niebieskim, oberżynowym bądź brunatnym) do biało-zielonkawej o połysku tęczowym lub grafitowym. Barwę podstawową zazwyczaj wzbogacają inne barwy - jak np. efekt różowego punktu zwany Orientem, a także jako zjawisko Overtonu, t.j. gry braw modyfikujących barwę różową przez wtrącenia niebieskozielonej, fioletowej, purpurowej, niebieskiej lub zielonej. Zdarzaja się perły plamiste, co jest wynikiem nierównomiernego zagęszczenia konchioliny, co można traktować jako zjawisko inkluzji. Barwę pereł warunkuje gatunek i warunki naturalne, w których żył małż perłorodny. Białe lub biało-różowe perły wytwarza japoński małż „Pinctada fucata”, a białe, białoróżowe, różowe, żółte i kremowe perły australijskie, birmańskie, filipińskie i indonezyjskie wytwarza gatunek „Pinctada maxima”. Polinezyjski małż „Pinctada margaritifera” produkuje perły szare lub czarne z zielonym, niebieskim lub czerwonym refleksem. Jeziorowy i rzeczny małż „Unio” daje nam perły w odcieniach bieli i biało-zielonkawe. Rzadkość występowania (w kolejności) pereł różowych, niebieskich i zielonych czyni je najbardziej chcianymi przez kobiety. Poruszyliśmy tu temat barw naturalnie ukształtowanych, ale doświadczenia hodowców w dokarmianiu planktonu, krórym żywią się małże oraz technologie dobarwiania i barwienia pereł „czynią cuda i uatrakcyjniają ofertę rynkową”, trafiając w gusta pań, które mają mniej wiadomości o perłach od zapodanych w tym artykule. Przy okazji opisywania barw pereł naturalnych, warto zaznaczyć, że dla uwydatnienia ich urody należy dopasowywać w kontraście do karnacji skóry i koloru włosów. To ważne, choć kobietom w tych czasach wolno więcej niż w ub. wieku.

Leave a Comment